04ไม่มีปลายทาง

posted on 12 Sep 2011 21:27 by meemea
มีหลายคนเคยบอกไว้..
..ปลายทางไม่สำคัญเท่าเรื่องราวระหว่างทาง
 
การที่เราค่อยๆเดินไปบนทางเดินที่ใจต้องการจะไป
ได้เก็บเรื่องราวและความทรงจำดีๆระหว่างทาง
มันยังคงสวยงามและรู้สึกดีเสมอเมื่อได้คิดถึง
 
ในระหว่างทางเดิน อาจมีใครบางคนที่เดินเข้ามาทักทาย 
ส่งยิ้ม แนะนำตัว เปลี่ยนสถานะจากคนแปลกหน้าเป็นคนรู้จัก
แฝงตัวเดินร่วมทางไปกับเรา  จนเกิดเป็นความสัมพันธ์
ใกล้ชิด สนิท ผูกพัน มากขึ้นและมากขึ้น
ความรู้สึกของใครคนหนึ่งไม่แน่นิ่ง เริ่มหวั่นไหวและคิดไปเอง
เรากำลังเดินไปเรื่อยๆ ในระหว่างทางเดิน มีเธอและมีฉัน 
 
จนในบางขณะ บางครั้ง บางเวลา บางความคิด 
เกิดคำถามกับตัวเอง เกิดคำถามกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ในความเป็นไป กับใครบางคนที่เดินเข้ามา
เธอ ซึ่งไม่มีความชัดเจน 
ฉัน ซึ่งได้แต่ตั้งคำถามแต่ไม่เคยคิดที่จะหาคำตอบ
ปล่อยให้มันดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เหมือนหนังที่ไม่มีวันรู้ตอนจบ
คล้ายว่าจะรู้ในทุกเรื่อง ทุกสิ่ง ในทุกอย่าง
แต่สุดท้ายแล้วกลับไม่รู้อะไรเลย
บางครั้งรู้สึกหลอกลวงสายตา พร่าและมัว 
รู้สึกว่ามันไม่เป็นจริง มันไม่มีจริง 
ไม่สามารถมองเห็นความชัดเจนที่เกิดขึ้นได้เลย
 
เพราะในเมื่อระหว่างความสัมพันธ์ที่รู้จักกัน
ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำถามเพื่อให้อีกฝ่ายตอบ
ว่าปลายทางของเรา ของฉัน ของเธอ อยู่ตรงไหน
หรือว่าอาจเป็นฉันเองที่ไม่กล้าถาม
เพราะกลัวในคำตอบนั้น ว่าสุดท้าย..
..ฉันเป็นแค่เพื่อนร่วมระหว่างทางเดิน
และสุดท้ายแล้วก็เหลือเพียงแค่ฉัน
ที่อยู่กับระหว่างทางเดินที่.. .ไม่มีปลายทาง
 
 
 
 

edit @ 12 Sep 2011 22:30:20 by มีมี่

03I'll be back

posted on 03 Sep 2011 21:34 by meemea
ความรู้สึกอยากจะเริ่มกลับมาเขียนอะไรๆอีกครั้งนึง
หลังจากที่เขียนแค่ 2 เอนทรี ก็หายไปเลย ฮ่าๆ
 
Money mouth

edit @ 3 Sep 2011 21:40:19 by มีมี่

edit @ 3 Sep 2011 21:41:34 by มีมี่

02ย้อนความ..มีมี่

posted on 11 Sep 2009 22:53 by meemea

วันที่ 29 สิงหาคม 2552 เวลา 17.36 น.

หลังจากดูละครเวทีเสร็จ 

โทรศัพท์สายที่ไม่ได้รับทั้งหมด 5 สาย

แม่โทรมา..ในใจตอนนั้นเริ่มรู้สึกไม่ดีแล้ว

โทรกลับไปหาแม่ น้องสาวรับโทรศัพท์ บอกว่า มีมี่ ตายแล้ว

มีมี่ คือ หมาตัวเมีย ของฉัน ที่เลี้ยงมันมาตั้งแต่เล็กๆ นอนอยู่ในห้องนอนเดียวกัน

มันมี น้องอีก 1 ตัวชื่อ มูมู่ เป็นหมาตัวผู้แต่ตายไปก่อนแล้ว เพราะว่าเป็นโรคลำไส้อักเสบ

มีมี่ มันเคยรอดตายมา 2 ครั้ง จากครั้งแรกมันป่วยเป็นลำไส้เหมือนกัน แต่มันก็หาย

ครั้งที่สอง โดนรถกระบะชน ช้ำข้างใน และมันก็รอดมาได้

แต่เมื่อมาป่วยครั้งนี้ ฉันก็คิดว่ามันต้องรอดเหมือนทุกๆครั้ง ฉันภาวนา ฉันอยากกลับบ้าน กลับไปดุแลมัน

อยู่ที่นี่ทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากโทรถามอาการจากแม่

แม่บอกว่า มันผอมมาก ไม่กินข้าว กินแต่น้ำ

พ่อคอยฉีดยาให้มันตลอด ป้อนข้าว ป้อนยา

แต่แล้วเมื่อคืนวันที่ 28 สิงหาคม แม่บอกว่ามันอาเจียนออกมาเป็นเลือด

พ่อบอกว่าอาจจะไม่รอด แต่หากถ้าผ่านคืนนี้ไปได้ก็ดี

พรุ่งนี้แม่จะพาไปหมอ แม่ว่าพ่อใจเย็นจนเกินไป รักษาเอง ไม่ได้ให้หมอดุอาการ

คืนนั้นทั้งคืน ฉันร้องไห้ บางคนก็ปลอบใจ บางคนก็ว่าเป็นเรื่่องตลก มันก็แค่หมา...

.....

แม่เล่าในวันนั้น วันที่กำลังพามันขึ้นรถไปหาหมอ

เหมือนมีมี่มันรู้ ว่าต้องไปรักษาต่อ เหมือนว่าไม่อยากจะให้เป็นภาระอีก

มันช็อค กระตุก และจากไป เพียงแค่กำลังเอามันขึ้นรถ และกำลังจะพาไป

ฉันแทบหมดแรง หลังจากที่รู้ก็ร้องไห้โฮ...หมดแล้ว..ไม่มีอีกแล้ว

ฉันไม่มีโอกาสได้ดูแลมัน ไม่ได้อยู่กับมันแม้ในตอนมันตาย

 

ขอให้เจ้าไปสู่สุคติ เกิดในที่ๆดีกว่านี้

ชาติหน้า...เราเกิดมาเป็น พี่ เป็น น้อง กันนะ  

 

มีมี่..หมาที่ฉันรัก

มีมี่..กลับไปบ้านครั้งนี้ก็ไม่ได้เห็นเจ้าอีกแล้ว

มีมี่..เจ้าจะอยู่ในใจและความทรงจำตลอดไป

มีมี่..พี่ดีใจทุกครั้ง ที่ได้กอดเจ้า

มีมี่..เจ้ามันหมาแสนรู้

มีมี่..พี่ใช้ชื่อเจ้า..ในบล็อกนี้

มีมี่..คิดถึงเสมอนะ